Po I Zjeździe

Około pół wieku temu, 

Tak, bez dziesięciu procent,

Wręczał nam małe książeczki,

Pewien postawny Pan Docent.

Speach krótki przy tym wygłosił, 

Wspomniał o sile rozumu…

Tak nas wprowadził w dorosłość, 

I wyrwał z uczniaków tłumu.

I się zaczęły imprezki:

Piwo, fajeczki, wódeczność,

I wkrótce się okazało, 

Że doba to jednak nie wieczność.

Do tego doszły: brydż, poker, 

Tudzież i inne zawody.

A także – co oczywiste – 

Pod płeć przeciwną podchody.

Czy płeć ta też podchodziła? 

Jasne! Cóż za pytanie!

Robiła to jednak sprytnie, 

Tak, by mieć lepsze branie.

A w międzyczasie tak zwanym, 

Laborki szły i ćwiczenia,

Na wykład zaś – dla frekwencji – 

Się posyłało jelenia.

O sesjach nie ma co gadać. 

Każda wręcz inna bywała.

Czasem się człowiek wyłożył, 

Co oznaczało: dał ciała.

A wtedy jakaś poprawka,

Komis niejeden się zdarzył…

Tak między nami: to nie to, 

O czym brat-student wciąż marzył.

I mimo kłód pod nogami, 

A także innych frustracji,

Udało nam się pokonać, 

I ten etap edukacji.

Tu włączyć trza wyobraźnię, 

Bo to się w pale nie mieści,

Ale od czasu tamtego, 

Już lat minęło czterdzieści.

Choć gęby dość trudno rozpoznać, 

Trzeba się cieszyć, cholera!

Że pamięć ciągle w porządku, 

I nie ma się alzheimera.

Włos coraz rzadszy i siwy,

Gdzieś, hen, zniknęła plereza…

Lecz dzięki nam, Przyjaciele, 

Piękna to była impreza!.

W ten sposób dzięki Im składam. 

Patrzę na niebo i chmurkę

z nadzieją, że za czas jakiś,

Doczekam się na powtórkę.

                  Julek Sytner, Czerwiec 2016